خزه

2006-05-30T17:47:00.000-07:00

چه خواهی کرد خدایا , اگر من بمیرم ؟
من پیمانه ی تو هستم ( چه می شود اگر خرد و تکه تکه شوم ؟ )
من شراب تو هستم ( چه می شود اگر دگر گردم ؟ )
من جامه و خرقه ی تو هستم
بی من تو معنای خود را از دست می دهی
پس از من خانه ای نخواهی داشت تا در آن
کلمات , گرم و نزدیک خوش آمدت گویند .
صندل های مخملی که من هستم
از پاهای خسته ات فرو می افتد .
ردای بزرگ تو تنهایت می گذارد
و نگاهت که اینک با گونه ام
چونان بالشی به گرمی پذیرایش هستم
خواهد آمد , دیر زمانی مرا خواهد جست
و در غروب خواهد آرامید
بر دامان صخره های نا آشنا .

" راینر ماریا ریلکه "

2006-04-04T18:50:00.000-07:00

. . .

He who has ears to hear, let him hear

. . .

He who has a mind to understand, let him understand

. . .

Those who seek Him will find Him

. . .

" The Gospel According to Mary Magdalene "

2006-03-08T02:58:00.000-08:00

خدا
نه برای خورشید
و نه برای زمین ,
بلکه برای گل هایی که به سویمان می فرستد
چشم به راه پاسخ است .

" رابیندرانات تاگور "

2006-02-22T06:18:00.000-08:00

پیش آمده تا به حال , که خسته شوید از سختی دیوارها , که نمی شود از میانشان رد شد , از پابرجایی اشیاء , که نمی شود با نگاه حرکتشان داد , و از سنگینی جسمتان , که نمی گذارد وقتی از وقت ها , همین که خواستید آرام و سبک از زمین بلند شوید ؟
پیش آمده تا به حال , که خاطره های بد , باز فلجتان کند ,حال زندگیتان , چیزی نباشد که می خواهید , و آینده های دور , زیر غبارهای تیره ی مسموم , هیچ دلخوشی برایتان فراهم نکند ؟
پیش آمده تا به حال , که نه بتوانید دشنام دهید , نه بخندید , و نه با چشم های بسته , روی برگ های نیلوفر آبی , آرام , فرا رسیدن لحظه های ناگزیر طوفان را , باد را , و باران را , به انتظار بنشینید ؟
می دانم که پیش آمده , ولی اگر می گویید نه . . .
بسیار خوب , حرفی نمی زنم .

2006-02-15T23:05:00.000-08:00

چقدر خوب , که هنوز پنجره هست . برای وقتی که نمی خواهی چشم هایت را ببندی . تا نگاهت به چیزهایی آن طرف , میان سرما پناه ببرد . . . .

درخت های چرک رنگ کاج , آدمک های تبلیغاتی غمگین , مربع های کج و کوله ی سنگفرش , تابلوهای راهنمایی , کلاه های پشمی با رنگ های زننده , هرزگی دست ها و دهان ها , خیابان های شلوغ , کوچه های شلوغ , ذهن های شلوغ , و وعده های مدام پنجشنبه شب ها . . .

دلم رودخانه می خواهد . فرقی نمی کند سن یا زاینده رود . دوست ندارم این شهر را . کاری از دست کسی ساخته نیست ؟

2006-01-31T05:59:00.000-08:00

سردم است .

نه مثل همیشه که برف میامده و خانه ای داشته ام و پنجره ای و دو گربه ی سرگردان اسیر در حیاط با دیوارهای بلند .سردم است . نه مثل همیشه که پنجره را باز گذاشته باشم کمی و کنار آتش های پراکنده ی خانه ی خلوتم نشسته باشم و سیاه مست تنهاییم صدای فریاد را شنیده باشم که این بار میاید , تا جمعه شب . . . . که سرانجام تو آمده باشی و زنگ زده باشی و من , ابله تمام , همان طور کنار اتاق کوچک تاریکم نشسته باشم و گوش کرده باشم به صدای باز پس رفتن گام هایت که باز آغاز هزار سال زیستن میان دوزخ سیاره ی زمین را نوید می داده , و نفهمیده فکر کرده باشم که این بار نه , شب دیگر که بیاید . . . و نیامده باشی هنوز و من میان سرمای چندش آور انبوه آدم ها روی زمین نشسته باشم و نوشته باشم , سردم است , نه مثل همیشه که . . .

کوچکتر که بودم , خوانده بودم که میان سرما , آتش کمی گرم می کند , و الکل , از خون میان رگ ها کمی دیرتر یخ می زند . حالا تو بنویس .

آدم , سردش که باشد , تمام خون رگ هایش , یخ که زده باشد , خانه ای و پنجره ای و تنهایی و برفی و گربه هایی و صدای پایی که نداشته باشد , آتش سر سیگار و الکل تمام جام ها , گرمش که نکند , هفت سرگردان ولگرد خسته ای که باشد , چند سال باید بگذرد تا کارمای آخرش میان دوزخ آدم ها تمام شود , آسوده گوشه ای آرام بگیرد , چشم هایش را ببندد , به صورت کشیده ی اثیری مهتاب زده یی با گیسوان سیاه سیاه خیره خیره فکر کند و باز بخواند :

این که تو داری قیامت است نه قامت

وین نه تبسم که معجز است و کرامت

هر که بدید روی چون قمرت کرد

سینه سپر پیش تیر ملامت

چشم مسافر چو بر جمال تو افتد

عزم رحیلش بدل شو د به اقامت

اهل فریقین در تو خیره بمانند

گر بروی در حسابگاه قیامت . . . ؟

سردم است عزیز من , نه مثل همیشه , سردم است . نمی آیی ؟

2005-09-23T02:59:00.000-07:00

پلك بزن . . .

عاشقانه هاي تمام دنيا , به لحظه اي از اين لحظه هاي خالي خونالود نمي ارزد . ستاره هاي تيره ي غبار گرفته , ميان كهكشان هاي راه و بي راه را , با اشاره ي گيسوان درهم انبوهت , پنهان كه مي كني , و ماهيچه هاي رنگ پريده ي زير چشم راستم هي كه ميپرند , دروغ يا راست , باز تمام تنم از نشئه ي اندوهگين پژواك هاي فرسوده تير مي كشند . همين است كه اين همه مي گويم : نه . . . , و گوش نمي كني .

صدايت ناصاف است . خش گرفته از اين همه دودهاي مدام و بي خوابي هاي روزانه . كمي كتاب , كمي فيلم , كمي نعره هاي ناشيانه ي مستانه , و هيچ قفلي با اين همه كليد كج زنگ زده انگار باز نمي شود .

خواب ديده بودم كه رفته اي و نشسته ام با نفس هاي عميق آسوده , و سرم مثل هميشه گيج نمي رود كه برايم سودا بياوري , خالي و تلخ , كه دكترها ناراحت نشوند و مردم حرف در نياورند و مادرم قلبش باز تير نكشد و خداوندگار خدا سكوت سالها كش آمده اش را نشكند كه مبادا باز طوطيهاي مرده ام ياد كوير هاي تاريك قطبي بيفتند , و چشم هايت آن قدر سياه بود كه يك نفس سر بكشم , تا با لبخند بگويي : نوش .

خواب هايي هستند كه نمام مي شوند , بي تعبير و خيرات , و بيدار كه مي شوي , تنها طعم مانده در دهانت , تلخي آخرين سيگار شب پيش است , با چاشني عطر آخرين زني كه صبح زود بي خداحافظي , با تنها اسكناس هاي چرك كثيف ته جيبت آرام گريخته , و دست هاي سپيدش را ميان جيب هاي سوراخ دامنش با خود برده است .

حالا بيدار شده ايم , نه ؟ تعبير كه نمي خواهد اين خواب مرده ي فنا ناپذير ؟ و نيستي كه كتاب هاي پاره ات را , يكي يكي با ناخن هاي شكسته جمع كني , كنار هم بچيني , و بخواني : " خواب چشم هاي بسته , با كناره هاي سياه , و دست هاي تيره ي منجمد , اگر پيش ازسپيده بيايند , يعني مرگ . . . "

فرصتي باقي نيست . چيزي به صبح نمانده . آرام بخواب . . .

دراز مي كشم . سرد و آرام . و برايت زمزمه مي كنم : " عاشقانه هاي تمام دنيا , به لحظه اي از اين لحظه هاي خالي خونالود نمي ارزند . . . "

و تو بشمار , تا هزار , و آرام , تنها پلك بزن . هنوز تا سپيده كمي , باقي مانده است .

2005-06-27T01:25:00.000-07:00

می شود که روزها , گاه شکاف تلخی باشند , میان دو دهانه ی زخم مدام طلوع و غروب . می شود که دست هایت , مدام بلرزند بی که چشم های تلخی از این همه گوشه کنار , عبور کرده باشند . می شود که داد بزنی , تا فقط انعکاس تند تلخ ابلهانه ی صدایت را بشنوی که مدام تکرار می کند : . . . اری نیست . . . . اری نیست . . .

*

چند بار اگر باران بیاید , فکر می کنی , خون های لخته شده شسته خواهند شد , پژواک ها , به همان جا که باید باشند , باز می گردند , و دو چشم تلخ , تلخ , تلخ , سرانجام باز , از کنج پنهان زاویه یی , سرک می کشند ؟

*

آسمان را این طور , خالی و خشک و خونالود , نمی خواهم . امشب نه . . .

2005-06-25T07:42:00.000-07:00

. . .

گاهگه بیدار می خواهیم شد زین خواب جادویی ,

همچو خواب همگنان غار,

چشم می مالیم و می گوییم : آنک , طرفه قصر زرنگار صبح شیرینکار ,

لیک بی مرگ است دقیانوس ,

وای , وای , افسوس .

2005-05-17T04:08:00.000-07:00

چقد ر منتظر لحظه هاي من بودن
كجاست آخر اين وسعت بدن بودن
بگو كجاست گو ر من كجا تا كي
به طول مي كشد اين زنده در كفن بودن . . .

2005-04-16T11:58:00.000-07:00

" شیر یا خط
در اندکی از زمان
که رنگ ریخت
و از آفتاب تهی شد پنجره
و من
و فریب
رسوا شدیم .

کوچه ای که
به بن بست رسیده را
باز می گردم
تا ابتدای دوراهی
و شیر نه
خط نه
راه را برمی گزینم . "

" . . . "

2005-03-26T12:49:00.000-08:00

" بادا صلح براي زمين

بادا دست هاي شادمانه در هوا خيزان

به هزار رنگ

بادا انعكاسِ خنده ي كودكان

از آسمان

بادا

بادا اختركانِ كوچكِ خوشبختي و حيرت در نگاهِ آدميان

و فيلسوفانِ كوچك و خندان

به شمار آدميان

آري، چنين بادا

و بشود كه زيبايي آدمي، به زيبايي زمين برافزايد "

* سرزمین خورشید *

2005-03-19T04:09:00.000-08:00

خيس و خسته و خواب آلود , همان طور با دوپاي بسته , كنار اتاق نشسته بود .

" چيزي گفته بودم ؟ كلمه اي ؟ اسمي ؟ حرفي ؟ "

نگفته بودم , كه باز مي آمد , مثل هرشب . با موهاي آب چكان چسبيده به پيشاني , با سيگار خاموش ميان انگشتان كشيده , با چشم هاي غريب يكدست سياه . نگاهي به ته استكان هاي رها شده , دستي به گرد و خاك روي كتاب ها , نوك پايي به عينك تيره ي كنار تخت . يادش ميرفت هميشه , كه باز كور شده ام , كه باز آدمم , كه باز با زخم معده و قطره هاي الكل , به هيچ گوشه كنار تيره اي از ملكوت , راهم نمي دهند .

" كنسرتو پيانوي 24 موتسارت لطفا . . . "

انگار آهنگ هاي درخواستيست . دستور ميداد . با لحن كثيف ابلهانه اش . مثل هميشه مي گفتم :

" لطفا را ديگر تكرار نكن , از شب بعد . خوب ؟ "

و تكان كوچكي كه به موهايش ميداد , فقط روتختي كهنه ام را خيس تر مي كرد . به لعنت خدا هم نمي ارزيد . يادش مي رفت . مرده بود آخر . مرگ آدم را فراموش كار مي كند , ياد تان نيست ؟ همان طور كه مدت ها بود به جاي آهنگ درخواستيش , كه آن همه تنگ تنگ , ميان دست هاي سردم , با آن جست و خيز مي كرد , برايش ركوييم زمزمه مي كردم , و نمي فهميد . پاهايش را تكان تكان مي داد , با ضرب عجيبي كه نمي شناختم . تازه ياد گرفته بود . شايد ضرب آهنگ رقص مارماهي هاي كور رنگ ته آب هاي خاكستري بود . شايد براي همين , اين همه دوستش داشتم هنوز . كور شده بودم آخر . صورت سرد سپيدش را نمي ديدم , و ماهي هاي قرمز كوچكي را , كه از جيب دامن کهنه اش بيرون مي آورد .

" اين براي عيد , خوب ؟ "

و تكان كوچكي كه به چشم هاي بسته ام مي دادم , فقط هواي چپ و راستش را , سنگين تر مي كرد . به لعنت خدا هم نمي ارزيد . كور شده بودم آخر . سياهي آدم را فراموش كار مي كند , يادتان نيست ؟

" پس تختت , امشب مال من . "

دوستش داشتم هنوز . رو انداز سفيد آبيم را , با تمام سوراخ هاي جا به جايش , كه آتش سيگارم درست كرده بود , براي همين نگه داشته بودم . جايي ميان كتاب هاي كنار تختم باز مي كنم , و بالشم باز خيس مي شود . سيگارش را روشن مي كنم . با جلبك هاي دريايي , خوب رويش را مي پوشانم .

" اين جا تنها جاييست كه هنوز , كمي گاهي گرمم مي شود . "

خوشحال مي شوم , با انگشتان كشيده ي دست راستش , كه ميان دستهايم نگه داشته ام . دوستش دارم آخر . آرام مي شود , با چشم هاي بسته , موهاي آب چكان چسبيده به پيشاني , و انگشتهاي كشيده , ميان دست هايم , تا خود خود صبح مي خوابد . عادت كرده انگشت شصت دست چپش را , درست مثل آن روزها - بچه كه بود - بين لب هايش نگه دارد . برايش ركوييم مي خوانم , تا خود خود صبح . تا درست پيش از سر زدن آفتاب , همان طور آرام , با صورت دوست داشتني سپيد , تكان هاي محو موها و , چشم هاي بسته , از تخت فاصله می گيرد , به طرف پنجره ي هميشه باز اتاقم , پروازمی كند , و در امتداد مسير نيمه تاريك درياي شمال , از پيش چشم هاي كورم , محومی شود . خيال خواب ندارم . عينك تيره ام , كنار دستم است . هواي اتاق هنوز نمناك است . مي شود نشست , كتاب ها را , سيگارهاي سوخته را , و رطوبت محو شونده ي همان گوشه را , آرام لمس كرد , و منتظر ماند . . .

و منتظر مي مانم . يك روز زمستاني كامل , هنوز در راه است . تو مرده اي . من باز كور شده ام . با قطره هاي الكل و زخم غريب معده ام . اما جای نشستنت هنوز , همان طور خیس مانده . دوستت دارم آخر , يادت نيست ؟

2005-03-17T14:39:00.000-08:00

" از نو عاشق
باز روشن خواهم كرد
خم ابرو
به آتش
باز خواهم چرخاند
خم ابروي به آتش روشنم را
در قمارخانه ها
آواره هاي بي خانه را
خانه
خانه هاي سوخته است . . . "*

خواب مي بيند , خزه ي سبز بسته به سنگ هاي خاكستري , ميان آخرين آب هاي سرد زمستان , و روياي تلخش , درياست . . .

" در اودسا بود , در اودسا . . .
گم شده بود , كه هيچ كس نمي گشت . زمان پيرتر مي شد . كودكان تازه به دنيا مي آمدند . پيرترها مي مردند , و سال ها همان طور عبور مي كردند كه گاري هاي فرسوده ي نعش كش , هزار مرده ي از ياد رفته را , به گورستان هاي حومه ي شهر مي بردند .
در اودسا بود , در اودسا . . .
مه بالا مي آمد . كشتي هاي گمشده , درست مثل صدهزار سال پيش , در انتظار نور فانوس هاي خاموش دريايي , با بادبان هاي پوسيده و ملوان هاي نااميد خاموش , ميان تاريكي جاودان , سرگردان مي ماندند . خبري نبود . همه باهم زمزمه مي كردند , و هنوز هيچ خبري نبود . . .
در اودسا بود , در اودسا . . .
چشم هايت را مي بستي , دستت را كه مي گرفتم . چشم هايت را مي بستي . بي سوال , بي جواب , بي تكرار كلمه اي , و خورشيدهاي سرخ رنگ , از چهار گوشه ي آسمان سقوط مي كردند . ايكاروس بال هاي كاغذيش را , به دست هاي لاغر طاعون زده اش مي بست , و بي هراس از خوشيدهاي سوخته , تا چهارگوشه ي دوردست آسمان پرواز مي كرد . تمام آن سال ها , نگاه ها همه همين طور مبهوت آسمان سرد خاكستري رنگ بود , و تو چشم هايت را مي بستي , دستت را كه مي گرفتم . چشم هايت را مي بستي . . . "

آب آرام است . عروس هاي دريايي , پا به پاي موج هاي كوچك اغواگر , پرواز مي كنند . ابري نيست , بادي نيست , و خواب مي بيند , خزه ي سبز بسته به سنگ هاي خاكستري , ميان آخرين آب هاي سرد زمستان , و روياي تلخش , درياست . . .

* ماياكوفسكي

2005-03-15T10:25:00.000-08:00

" ترانه ي بلندي "

ما روي يه كوه زندگي مي كنيم
درست اون بالا .
اونجا چشم انداز عجيب قشنگي داره
اون بالا , نوك كوه .
هر روز صبح
من به طرف لبه ي پرتگاه ميرم
و چيزاي كوچيكيو از اون بالا , پايين ميندازم .
تكه هاي به درد نخور ماشين
بطري , كارد و چنگال
يا هر چيز بي مصرف ديگه يي كه اين دور و بر پيدا ميشه .

اين برام يه عادت شده
يه راه
براي شروع كردن روز .

هر روز اين كارو تكرار مي كنم
قبل از اين كه تو از خواب بيدار بشي .
اينجوري ميتونم خوشحالتر باشم
از احساس امنيتي كه با تو , اين بالا دارم .

صبح زود زوده
هيچ كس بيدار نيست
من سرجاي هميشگيم , روي صخره ي خودم وايسادم .
و چيزاي كوچيكيو از اون بالا , پايين ميندازم .
به صداي سقوط كردنشون گوش ميدم
همينجور كه پايين ميرن .
با چشمام دنبال ميكنمشون
تا لحظه اي كه خورد ميشن .
و تصور ميكنم
بدن من چه صدايي ميده
وقتي كه روي اون صخره ها متلاشي ميشه .
و فكر ميكنم
چشمهام بازن يا بسته
وقتي كه بدنم به اون ته ميرسه .

هر روز اين كارو تكرار مي كنم
قبل از اين كه تو بيدار بشي .
اينجوري ميتونم خوشحالتر باشم
از احساس امنيتي كه با تو , اين بالا دارم .

“ Bjork”

2005-03-04T18:21:00.000-08:00

دوازده نيمه شب . كمي گرسنه اي . كمي . به سفر فكر مي كني . به مسافري كه قرار است امشب از راه برسد , و به انتظار , كه نوشته بودي همه سياهيست , اگر بداني . فكر مي كني رنگ هاي ديگري هم دارد انگار . اين بار خاكستريست . نه خيلي پررنگ . نه خيلي كمرنگ , و هواپيما تاخير دارد . مي شود پنجره را باز كرد و كمي نفس كشيد . كمي . پيش از آن كه سيگار بعدي را روشن كني . به انتظار فكر مي كني .

سه ي بعد از نيمه شب . فرودگاه شلوغ است . برعكس تمام خيابان هاي خلوتي كه از آن گذشته اي . چشم هايت دودو مي زنند . به از راه رسيدن فكر مي كني . به از راه رسيده ها . به گريه ها , در آغوش كشيدن ها , بوسه ها .
" چه خوب كه مسافر از دوردست آمده اي باشي كه هيچ كس منتظرت نيست . شب است . چمدانت را برمي داري , و توي سياهي گم مي شوي . "
نوشته بودي . فكر مي كني " هنوز خوب است ؟ " , و هنوز هست . شايد فقط يك نفر , كه با هم توي سياهي گم بشويد . شايد هم نه . شايد به خاطر كمي پيرتر شدن است آن يك نفر . شايد هم نه .

شش صبح . مسافر از راه رسيده . مي گفتند خيلي فرقي نكرده . كمي آشفته بود انگار . كمي . حس خوبي بود ديدنش . دوباره ديدنش . حالا حتما خواب است , و ساعت بيولوژيكيش تلاش مي كند باز با همين سرزمين هماهنگ شود . يا خواب نيست شايد . به سفر فكر مي كند . به از راه رسيدن .
" چه خوب كه جايي سفر رفته باشي . آن وقت هميشه جايي براي برگشتن داري . "
" چه خوب كه جايي نرفته باشي . آن وقت هميشه جايي براي رفتن داري . براي رفتن , و هيچ وقت برنگشتن . "
من گفته بودم , و سرد بود . كمي .

پنج عصر . از خواب بيدار شده اي . جمعه است . هواي ابري گرفته ي اواخر زمستان . چاي تلخت را مزه مي كني . سيگار مي كشي , و مي نويسي . انتهاي روز ديگريست . مثل تمام روزهاي قبل و روزهاي بعد . كسي قرار نيست بيايد . – قرار نيست ؟ - . سرد است . كمي . چيز زيادي يادت نيست . مسافر شايد بيدار شده . شايد هم نه , و فرودگاه حتما باز شلوغ است . كساني از راه مي رسند . كساني باز منتظر كساني ايستاده اند يا نشسته اند .
"چه خوب كه مسافري براي آمدن داشته باشي . هيچ چيز شيرين تر از انتظار مسافر عزيز در راه نيست "
" چه خوب كه مسافري باشي . مسافر ايستگاهي تصادفي . بي هيچ انتظاري . پياده شوي . كنار ميدانچه اي كهنه , روي نيمكت هاي چوبي صيقل خورده از نشستن , قهوه ي داغي بنوشي , سيگاري بگيراني , به سفر فكر كني , و باز راه بيفتي . مسافر مقصدي تصادفي , نا معلوم , ناشناس . مسافر سفري بي انتها . "
نگفته بودم , و هوا سرد است . كمي . چاي تلخت را مزه مي كني . سيگار مي كشي . مي نويسي , و به سفر فكر مي كني . . .

و ساعت پنج است , بر تمامي ساعت ها . ساعت پنچ است .

2005-03-02T11:49:00.000-08:00

ساحره هاي عريان , ايستاده بر پنج گوشه ي ستاره ي مجنون داود , زيبا و رنگ پريده , و خون تازه ي چهار گاوميش قرباني , كه از انتهاي دوزخ اما سرد معبد مهر , زمين را , مرا و تو را , خيس و خوابالود , مي پوشاند . چرخ مي زني . با غبار جهنمي گيسوان و هزار چين دامنت , و هزار شهاب سنگ سوخته , و هزار قديس پير مطرود , از شكاف هاي گريبان دريده ي زخمهايت فرو مي ريزند . دست ها در گردش , سرها در گردش , موهاي سياه رها در گردش , و چشم ها , مبهوت تمام اين تعزيه ي كيهاني , چون عزايم سليمان , آويخته بر گوشه و كنار تالار , آرام و مسحور در انتظار . پلك مي زني , ميان تمام نيم نگاه هاي در گردشت , و چشم هايت را , تنها منم كه مي بينم . همچنان كه شب , غريب و هراسناك , سر مي كشد از تمام راه هاي بسته ي مسدود , و خدايان فراموش شده , در انتظار بندگان گريخته , دست هاي تيره شان را , آرام آرام , بالا مياورند . چرخ مي زني و خداوندگار خدا . ابليس بزرگ ,. نگاه مي كند از ميان مردمك هاي سوخته ي چشم هايم , و حس پنهان گناه نخستين , درست ميان دست هاي باكره اش تير مي كشد .
" . . . و تو از ظلمت , و تو از گناه , و تو از عمق تيرگي چه مي دانستي , آن گاه كه مي آفريدمت . جايي كه سرانجام , تضادها به انتهاي سرگذشت حقيرشان مي رسيدند . ابلهي كوچك بودي . بي كه هنوز كمي از درد اين همه بودن بداني . دلقك تنهاي بهشت . پرسه مي زدي , كنار جفت ناگزيرت , تنهايي , و جهان , تنها پاسخ ناگزير نگاه هايت بود .
و تو از ظلمت , و تو از گناه , و تو از عمق تيرگي چه مي دانستي , آن گاه كه سرانجام , دستان نازك تنها جفت ناگزيرت , زيبايي , سيب سرخ تمنا را , از سرشاخه هاي دور دست درختي , كه تنها براي چشم هاي توآفريده بودم مي كند , و به دست و دهان تيره ي تلخت مي سپرد . خيره خيره نگاه مي كردي , و طعم نخستين گناه , بودن را , ميان دندان هاي لب پريده ي كودكيت , احساس مي كردي .
و تو از ظلمت , و تو از گناه , و تو از عمق تيرگي . . . "
و چرخ مي زني , و خداوندگار خدا , ابليس بزرگ , نگاه مي كند از ميان مردمك هاي سوخته ي چشم هايم , روي زميني كه اينك , پوشيده از هزار شهاب سنگ سوخته و هزار قديس پير مطرود است , و خدايان فراموش شده , بي انتظار بندگان گريخته , با دست هاي تيره ي بي امتداد , باز به سوي گورهاي هميشگيشان , باز مي گردند , و شب , غريب و هراسناك , مي گريزد از تمام راه هاي بسته ي مسدود . چرخ مي زني . با غبار جهنمي گيسوان و هزار چين دامنت , و هزار زخم سربسته , سرانجام , باز رسيدن صبحي از صبح هاي زمين , سياره ي رنج را , تكرار مي كنند .
كافيست دوست من . آرام بگير . انتهاي شب است .

2005-02-28T20:48:00.000-08:00

موهايت سفيد بود . آخرين بار كه ديدمت . يكدست سفيد . اضطراب كهنه ي تمام آن سالهاي دور , كم كم انگار راهي , به آن سوي دايره ي بسته ي دهان و دلت باز كرده بود . حرفي نمي زدي هنوز . فقط نگاه مي كردي . فقط نگاه , و تب تمام تنش را مي سوزاند . عاجز شده بودي , و خوب مي دانستي . شعارهايت ته كشيده بود , و تمام خشم انقلابي سركشت . پيرمردي شده بودي , كم كم , كه دوستش داشتم , و هيچ حرفي براي زدن نمانده بود . دورانت گذشته بود , مربي , و هيچ وقت ابله نبودي . خوب مي فهميدي , خوب خوب .
" تبش . . . "
" پايين مي آيد . . . "
من گفته بودم , و نگاهم نمي كردي . تب , بيداد مي كرد . مي خواستي بلندش كني , و دستت را هنوز پس مي زد , دستي كه دوست داشتم . كاسه ي نيمه خالي آب , و دستمال فشرده شده , رختخواب درهم ريخته , و كيف و كتاب هاي آشفته , همه كنار هم بودند هنوز , كه در را مي بستي , و جواب خداحافظيم را زمزمه مي كردي . با موهاي يكدست سفيد , و دست هاي بزرگ مهربانت , كه آن سال هاي دور , برايم از زندان , ستاره هاي نقره اي و خميرهاي بازي و رنگين كمان هاي كوچك هديه مي آوردند . دستهايي كه مي دانم هيچ وقت , فرمان مرگ هيچ كس را , با تكان كوچكي , حتا , تاييد نكرده بودند . در , بسته مي شد , و انتهاي شبي از زمستان بود , و هنوز خسته بودم , و هنوز دوستت داشتم . وقتش نبود , وگرنه مي خواستم بپرسم :
"خدايت را هنوز داري پدر , نه ؟ هنوز آخر شب ها , روي بام خانه ات , اورا , با مشت هاي فشرده اي , كه قرار است به دهان اين و آن بخورد , به بزرگي ياد مي كني ؟ هنوز فزياد مي زني ؟ هنوز اگر كودكي داشته باشي , ظهرهاي تابستان , او را مي بري كه ميان گرما و خواب آلودگي و لحن يكنواخت ذكرهاي دين آخرين پيام آور خدايت , به برنامه ي كودك تلويزيون , و تعطيلي روز آخر هفته اش فكر كند , و هيچ ياد صد هزار سال بعد نيفتد , كه شبي از شب هاي زمستان , همين قدر خسته , به بي انتها بودن زمين , و تنهايي ازلي انسان ميان كارماهايش فكر مي كند ؟هنوز از وظيفه حرف مي زني ؟ هنوز اگر پايش بيفتد , به خاطر تنها مثل تو فكر نكردن , از خانه ات بيرونم مي كني ؟ هنوز هستي ؟ "
تب , بيداد مي كرد . در , بسته مي شد , و هيچ حرفي براي زدن , نمانده بود . با موهاي يكدست سفيد , و دست هاي بزرگ مهربانت رفته بودي . پيرمردي از دوراني سپري شده . هنوز دوستت داشتم كه زمزمه كردم :
" كاش فقط هنوز خدايت را داشته باشي , كاش . "
و خسته بودم , و شبي از شب هاي زمستان بود .

2005-02-26T05:53:00.000-08:00

باد كه ميايد , ميانه هاي پاييز , يا كمي مانده به انتهاي زمستان , چشمهايم را كه مي بندم , يا گوش كه مي دهم , هنوز گاهي فكر مي كنم , هستي .

2005-02-23T03:20:00.000-08:00

مرگ بخواهي , بخواهي , بخواهي , و نيايد . نه مثل ضعيف ترين بردگان پست تقدير , مثل دلتنگ ترين شاعران اساطير , كه دست دوست گريخته شان را , هنوز از ياد نبرده اند . آشيل مغموم . . .

2005-02-20T10:14:00.001-08:00

هنوز مي شود نوشت . هنوز مي شود فكر كرد , به آن همه چيزنيامده , تا انتهاي كارمايي , كه چيزي انگار از آن نمانده است . سالها از آن روزهايي كه گنجشگك اشي مشي شده بوديم , و لب حوض كاشي دوست نديده اي نشسته بوديم گذشته , ولابد فراش باشي , و قصاب باشي , و آشپز باشي , و آن همه " باشي " ديگر , بهتر مي دانند سرنوشت ننوشته مان را , و اينست سزاي كسي كه با اژدها در تابستان , شراب كهنه بنوشد .
" نديمي غير منسوب الي شيئ من الحيف
سقاني مثل ما يشرب كفعل الضيف بالضيف
فلما دارت الكاس دعا بالنطع والسيف
كذا من يشرب الراح مع التنين بالصيف " *
زمين , هنوز همان طور مي گردد , و هنوز سياره ي رنج است انگار . دوست نديده مان , گاهي فكر مي كنم , انگار لب بام هم نيامد , كه كشته شدنمان را ببيند . خوش تماشايي نبود انگار . رها كرد كه اين همه سال , ميان هذيان هاي سپيد و سياه , با همان نيمه جان مانده , پرسه بزنيم . تنها گوشه ي چشمي بود و بس . يا ما شايد اهل نبوديم . اهل ماندن , و كار عشق , شايد از ما اينقدر نمي آمد . آواره مانده ايم . ميان كارمايي , كه چيزي از آن نمانده انگار , و چقدر غريب است انسان , و تنهايي اش . غريب , دوست نديده ي من .

* حلاج

2005-02-20T08:16:00.000-08:00

حرف هاي باقي مانده را
برايت خواهم نوشت ,
و تو يك روز صبح
با صداي دست هاي پستچي
از خواب
بيدار خواهي شد . . .